மனிதரும் தெய்வமாகலாம்!

ஆனி பிரம்மோற்சவம் ஆரம்பம்
குறுநில மன்னன் ஒருவன், தன் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி, நாட்டு மக்களின் நிலத்தைப் பறித்தான். அதனால், நியாயம் கேட்டு பேரரசரிடம் சென்றனர் மக்கள். அவர், குறுநில மன்னிடம் விசாரித்த போது, 'அது தன் நிலமே...' என வாதாடினான் மன்னன். பேரரசரும் அதை நம்பி விட்டார். திக்கற்றவருக்கு தெய்வமே துணை என, அவ்வூரில் உள்ள சிவன் கோவிலுக்குச் சென்று, 'உண்மையை வெளிக்கொண்டு வர உன்னைத் தவிர வேறு கதியில்லை...' என்று மனமுருகி வேண்டினர் மக்கள்...

புனித வெள்ளி!

2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் பாஸ்கா
பண்டிகையின் போது, குற்றமற்ற
ஒருவர் கொல்லப்பட்டார். அவர் நாசரேத்
என்ற ஊரைச் சேர்ந்த இயேசு கிறிஸ்து.
அவர் செய்த உயிர்த் தியாகம், கடந்த
இரண்டாயிரம் ஆண்டு மனித வாழ்வின்
மீது மாபெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி
வந்திருக்கிறது. மரணம் என்பது
முடிவல்ல; அதிலிருந்தே உலகிற்கான
விடுதலை தொடங்குகிறது.
மரணத்தின் அர்த்தத்தை மாற்றி
எழுதியது இயேசுவின் மரணம்.
தேவ ஆட்டுக்குட்டி
தங்களது பாவங்கள், குற்றங்கள்,
குறைகள் ஆகியவற்றை மன்னிக்கும்படி
கடவுளிடம் கெஞ்சும் மனிதர்கள் ஆடு
அல்லது மாடு ஒன்றை பலி
செலுத்துவதை பாரம்பரியமாகச்
செய்து வந்தனர். உலகின் எல்லா
நாகரிகங்களிலும் இந்த பரிகாரப்
பலியைக் காணமுடியும். இவ்வாறு
ஒருவர் தவறுக்கு மற்றொரு உயிரை
பலியாகத் தரும்போது அது ஆடு
எனில் அதை ’ பலியாடு’ என்று
அழைக்கும் வழக்கம் இன்றும் இருப்பதை
அவதானிக்க முடியும்.
இயேசுவை ’தேவ ஆட்டுக்குட்டி’ என்று
அழைக்க, மனிதர்களின் பாவங்களுக்கு
பலியாக தனது இன்னுயிரை அவர்
ஈந்ததே காரணம். இந்த உயிர் ஈகையை
விவிலியத்தின் கண்ணோட்டத்தில்
பார்க்கும் அதேநேரம், இயேசு வாழ்ந்த
காலக்கட்டத்தின் வரலாற்றுப்
பின்னணியில் நோக்கும்போது
இன்னும் பல புனித உண்மைகளைப்
புரிந்துகொள்ள முடியும்.
யூத மதத்தின் வீழ்ச்சி
இயேசு பொதுவாழ்வுக்கு வந்துவிட்ட
காலகட்டத்தில் யூதமதத்தில் பல
பிரிவுகள் தோன்றி யிருந்தன.
அதற்குக் காரணம் எருசலேமின் வீழ்ச்சி.
முதல் நூற்றாண்டின் யூத
வரலாற்றாசிரியர் ஜொஸிஃபசின்
(Josephus) ‘யூத தொன்மையியல்
வரலாறு (Antiquities of the Jews c. 94) என்ற
வரலாற்று நூல் நமக்கு இதை எடுத்துக்
கூறுகிறது.
இயேசுவின் காலகட்டத்தில் யூத
மதத்தின் அதிகார மட்டத்தில் யூத
ஆட்சியாளர்களுக்குச் சமமாக ஆதிக்கம்
செலுத்தி வந்த இரண்டு உயர் வர்க்கப்
பிரிவினர் பரிசேயர்கள் மற்றும்
சதுசேயர்கள். மதத்தின் பெயரால்
பொதுமக்களை மிரட்டி
கைப்பாவைகளாக தங்கள் கட்டுக்குள்
வைத்திருந்த இவர்களே இயேசுவை
’மேசியா’( மக்களை மீட்டுக் காக்க வரும்
வலிமை மிக்க அரசன் என்பது பொருள்)
என்று சாமன்ய யூத மக்கள் அவரை
அழைப்பதற்கு ஆட்சேபணை
தெரிவித்தவர்கள்.
யூத மதத்தை பல்வேறு
பிரிவுகளாக்கி நீர்த்துப்போகச் செய்த
சதுசேயர்களையும் பரிசேயர்களையும்
பற்றிக் குறிப்பிடும் ஜொஸிஃபஸ்,
இவர்கள் கிரேக்கப் பண்பாடு மற்றும்
தத்துவத்தில்
மூழ்கிக்கொண்டிருந்ததை எடுத்துக்
காட்டுகிறார்.
செலூக்கிய ஆட்சியாளர்கள்
எருசலேமை வென்றபோது பரலோகத்
தந்தையின் வீடாகிய எருசலேம்
ஆலயத்தைக் கைப்பற்றி அதில் ஜியஸ்
கடவுளின் சிலையை பிரதிஷ்டை
செய்தபோது கிரேக்க மதத்திற்கும்
யூத மதத்திற்கும் இடையிலான
வெறுப்பும் இறுக்கமும் அதன் உச்சத்தை
எட்டியது. யூதா மக்கபே என்ற யூதத்
தலைவர் இதைச் சகித்துக் கொள்ள
முடியாமல் பெரும் படைத்திரட்டி
கிளர்ச்சி செய்து ஆலயத்தை மீட்டார்.
மக்கபேயர்களின் எழுச்சிக்குப் பிறகு
தத்துவங்களின் அடிப்படையில் யூத
மதத்தில் மேலும் பல உட்பிரிவுகள்
தோன்றின. இவை யூத சமூகத்தின்
மீது மேலும் ஆதிக்கம் செலுத்த
போட்டியிட்டன. இவ்வாறு யூத மதம்
கடும் விரிசலை சந்திக்க காரணமாக
இருந்தார்களை ஆராய்ந்தால்
பரிசேயர்களும் சதுசேயர்களும் வந்து
நிற்கிறார்கள்.
பரிசேயர்களும் சதுசேயர்களும்
பரிசேயர்கள் என்ற வார்த்தைக்கு
‘பிரிந்திருப்பவர்கள்’ என்ற
பொருளையும் தருகிறது யூத
மொழியின் மூல அகராதி.
பரிசேயர்கள் சமூக அடுக்கில் கல்வியில்
சிறந்து விளங்கி, வேத நூல்களில்
புலமை பெற்றவர்களாக வாழ்ந்தவர்கள்.
சடங்காச்சாரங்களிலிருந்து தங்களைப்
பிரித்துக் கொண்ட இவர்கள், யூதத்
திருச்சட்டங்களுக்கு விளக்கம்
கொடுப்பதில் புதிய முறையை
உருவாக்கினர்.
அதுவே வாய்மொழிச் சட்டம் என்று
மக்கள் மீது திணிக்கப்பட்டது.
சீமோனுடைய ஆட்சியின்போது
அவர்கள் மேலும் செல்வாக்கு பெற்று
வளர்ந்தனர். மதவிவகாரங்களில்
அரசனுக்கு ஆலோசனை சொல்லும்
மூப்பர்களின் ஆலோசனை சபையில்
இடம்பெறாத பரிசேயர்கள் தங்கள்
செல்வாக்கால் இடம்பிடிக்கத்
தொடங்கினர். அந்த ஆலோசனை
சபையே பிற்பாடு நியாயச் சங்கம்
என்று அழைக்கப்பட்டது.
இந்த நியாயச் சங்கத்திடம்தான்
ரோமானிய ஆளுநரான பிலாத்து,
இயேசுவை ஒப்படைத்து “ இவர்மீது
நான் எந்தக் குற்றமும் காணவில்லை.”
என்று இயேசுவைக் கைகழுவி,
பரிசேயர்கள் மற்றும் சதுசேயர்களின்
பகையை சம்பாதித்துக்
கொள்வதிலிருந்து தப்பித்து தன்
பதவியை தக்க வைத்துக் கொண்டர்.
அதேபோன்று சதுசேயர்கள்
சாலொமோனின் காலத்திலிருந்தே
மதகுருமார்களாக உயர்பதவியில்
இருந்து சேவை என்ற பெயரில்
ஆடம்பரங்களை அனுபவித்து வந்தவர்கள்.
மக்கள் மீது கடும் செல்வாக்கைச்
செலுத்தி வந்தவர்கள். இந்த இரண்டு
தரப்பினருமே புனிதம் என்ற பெரில்
யூத மதத்தை கீழான கோட்பாடுகளின்
கூடாரமாக மாற்றினர்.
இயேசு மீது வன்மத்தை விதைத்தது எது?
பிறப்பால் யூதரான இயேசு, பரலோகத்
தந்தை கையளித்த கட்டளைகளை மீறி
நடந்துகொண்டிருந்த யூத மதப்
பழக்கவழக்கங்களையும்,
ஒழுங்கீனங்களையும் எதிர்த்து
விமர்சித்தார். யூதம் கற்பித்த
கீழ்மைகளுக்கு எதிர்நிலையில்
நின்று அவற்றுக்கு மேலானதைப்
போதித்தார். இதனால் இயேசுவின்
போதனைகள் தங்களது
செயல்பாடுகளுக்கும்
வாழ்க்கைமுறைக்கும் எதிரானதாக
இருப்பதை உணர்ந்து அவர் மீது
பரிசேயர், சதுசேயர் மற்றும் உயர்குடி
யூதர்கள் கடுஞ்சினம் கொண்டனர்.
“கண்ணுக்குக் கண் பல்லுக்குப் பல்”
என்பது யூத மதத்தின் கடுமையான
அணுகுமுறை. “எதிரிக்கும் அன்பு
செய் - ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால் மறு
கன்னத்தைக் காட்டு”. இது இயேசுவின்
அன்புமுறை. “பாலியல் தொழில்
செய்யும் பெண்ணைக் கல்லால்
அடித்துக் கொல்ல வேண்டும்” என்றனர்
யூதர்கள்.
“உங்களில் பாவம் செய்யாதவன் அவள்
மீது முதல் கல்லை எறியட்டும்” என்று
கூறி மன்னிப்பை போதித்தார்
இயேசு. யூத இனம் தவிர மற்ற
இனங்களெல்லாம் கீழானவை என்று
தீண்டாமையை போதித்தது யூதம்.
ஆனால் சமாரியப் பெண்ணிடம் தண்ணீர்
வாங்கி அருந்தி அனைவரும் சமம்
என்றார் இயேசு.
மத குருக்கள் மன்னர்களுக்கு
சமமானவர்கள் - அனைவரையும் விட
உயர்ந்தவர்கள் என்றது யூத மதம். ஆனால்
தன் சீடர்களின் கால்களை கழுவி
முத்தமிட்டு “உங்களில் தலைமை தாங்க
விரும்பும் யாரும் முதலில்
எல்லோருக்கும் பணியாளாக இருந்து
தொண்டு செய்ய துணிவு இருக்க
வேண்டும்” என்றவர் இயேசு.
பெரு நோயாளிகளை ஊரைவிட்டு
ஒதுக்கி வைத்தது யூத மதம்.
இயேசுவோ அவர்களை குணமாக்கி
சமூக நீரோட்டத்தில் இணைத்தார்.
கஷ்டங்களுக்கும் நோய்களுக்கும்
பாவமே காரணம். அதை மன்னிக்கும்
உரிமை கடவுளுக்கு மட்டுமே உண்டு
என்றது யூத மதம். இயேசுவோ தானே
பாவங்களை மன்னித்து குணமளித்தது
யூதர்களைக் கொதித்தெழச் செய்தது.
தந்தையின் விருப்பம்
நாளை புனித வெள்ளி. இயேசு
நமக்காக கொடூரமான மரணத்தை
ஏற்றுக்கொண்ட தினம். சீர்திருத்த
ஞானத்தைப் போதித்து ஒரு
தலைசிறந்த குருவாக விளங்கி,
பாவங்களை மன்னித்து
நோய்களிலிருந்து மக்களை
விடுவித்து வாழ்வளித்தவர் இறைமகன்
இயேசு. அவர் யார் என்ற கேள்விக்கான
பதில் அவரது மரணத்தின் மூலமாகவே
முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
மனிதர்களால் புரிந்துகொள்ளப்படாத
நிலையில், தம் சீடராலும் கைவிடப்பட்ட
நிலையில், பலவித துன்பங்களுக்கு
ஆளாக்கப்பட்ட நிலையில் இயேசு
நிலைகுலையாமல், தாம் ஆற்ற வந்த
பணியை நிறைவேற்றுவதிலேயே
முனைப்புடன் இறுதிவரை நின்றார்.
தாம் மனிதனாகப் பிறந்து வந்ததன்
நோக்கம் என்னவென்பதை அவரே
அறிவித்திருந்தார்: “மானிடமகன்
தொண்டு ஏற்பதற்கு அல்ல, மாறாகத்
தொண்டு செய்வதற்கும் பலருடைய
மீட்புக்காகத் தம் உயிரைக்
கொடுப்பதற்காகவுமே வந்தார்.
(மாற்கு 10:45). இவ்விதம் அவர்
தந்தையின் விருப்பத்தை
நிறைவேற்றினார்”(மாற்கு 14:36).

Thanks...
http://m.tamil.thehindu.com/society/spirituality/புனித-வெள்ளி-மரணம்-என்பது-முடிவல்ல/article7061195.ece

கோயிலுக்கு நாம் ஏன் செல்ல வேண்டும்?

கோயிலுக்கு நாம் ஏன் செல்ல வேண்டும்?
(ஒரு அறிவியல் பூர்வமான அலசல்)

இதைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும் முன் இது எல்லா ஃபாஸ்ட்ஃபுட்
கோயில்களுக்கும் பொருந்தாது என்பதை கவனத்தில்கொள்ள
வேண்டும்.  எல்லா லட்சணங்களையும் கொண்டிருக்கும்
கோயில்களுக்கு மட்டும் தான் இது.

பகவான் விரும்புவது எது?

முக்தி... இதைத் தான் பலரும் விரும்புவர். அதாவது, பிறவி எடுத்து பல சுக-துக்கங்களை அனுபவித்து, பிறகு மரணமடைகின்றனர். "இது போன்ற பிறவியும், துன்பங்களும் வேண்டாம். பகவானே... எனக்கு முக்தியைக் கொடு...' என்று வேண்டுபவர்கள் உண்டு.
மற்றும் சிலர், "பகவானே... எனக்கு மீண்டும் பிறவியைக் கொடுப்பதானால் கொடு; ஆனால், அது நல்ல பிறவியாக இருக்கட்டும். பகவானை வழிபட்டுக் கொண்டிருக்கும்படியான பிறவியைக் கொடு...' என்று தான் வேண்டுவர். இது, பக்தர்களின் விருப்பம்.
"அடுத்த பிறவியிலாவது நான் பணக்கார வீட்டில் பிறந்து, பணக்காரனாக இருக்க வேண்டும்...' என்று சிலர் வேண்டுவதும் உண்டு.
இப்படி வேண்டி பெறும் பிறவியில், அவன் உண்மையிலேயே அமைதியாக வாழ முடியுமா? பணம் படைத்தவர்களைக் கேட்டால் என்ன சொல்கின்றனர்? "பணமாவது, பொருளாவது சார்... மனசுலே அமைதியே கிடையாது. பணத்தைக் காப்பாற்ற எவ்வளவு பாடுபட வேண்டி உள்ளது.
திருடர், கொள்ளையர் பயம் ஒரு பக்கம்; மற்றொரு பக்கம், நண்பர்கள், பந்து ஜனங்களின் தொந்தரவு...' என்கிறான்.
யாருக்காவாது ஏதாவது கொடுத்தால் அதுவே பிரச்னையாகி விடுகிறது. "அவனுக்கு அவ்வளவு கொடுத்தாயே... எனக்கு மட்டும் இவ்வளவுதானா?' என்று மனஸ்தாபம்.
சரி... இருக்கும் போது எல்லாரும் வந்து வாங்கிக் கொண்டு போகின்றனர். இவன் கொடுத்துக் கொடுத்தே ஏழையாகி போகிறான் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அப்போதும் என்ன சொல்கின்றனர்? "இருக்கும் போது கண் மண் தெரியாமல் செலவு செய்தான். இப்போ ஒன்றுமில்லாமல் திண்டாடுகிறான். இருக்கும் போது நிதானமாக இருக்க வேண்டாமா?' என்கின்றனர்.
இவனிடம் வாங்கிக் கொண்டு போனவர்களே கூட, "இவனை யார் இப்படி அள்ளி, அள்ளிக் கொடுக்கச் சொன்னது! அப்போதே இல்லை என்று சொல்லியிருக்கக் கூடாதோ...' என்கின்றனர்.
பணம் உள்ள போது, 10 பேர் வாசலில் வந்து நிற்பர்; பணம் இல்லாத போது, இவன் வீட்டு வாசல் வழியாகக் கூட போகப் பயப்படுவர். இவன் கொடுத்ததை மறந்து விடுவர்; இல்லை என்று சொன்னதை மட்டும் ஞாபகம் வைத்துக் கொள்வர்.
பணம் இருக்கும் போது பிறருக்கும் உதவி செய்; பகவானுக்கும் ஒரு பங்கு கொடு. மனிதர்கள் நீ கொடுத்ததை மறந்து விடுவது சகஜம்;
ஆனால், பகவானுக்கு நீ சிறிதளவு செய்தாலும், அவன் மறக்க மாட்டான்; என்றும் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு, நீ கொடுத்தை விட, பலமடங்கு திருப்பிக் கொடுத்து விடுவான். உன் பணம் அவனுக்குத் தேவையில்லை; உன் மனம் தான் அவனுக்குத் தேவை. மனமாற எதைக் கொடுத்தாலும் ஏற்றுக் கொள்வான். சமயத்தில் திருப்பிக் கொடுப்பான்.

குற்றமற்றவரா நீங்கள்?

ஒரு பழைய பாடல்... "நஞ்சுடைய நாகம் கரைந்துரையும்; அஞ்சாட்புறம் கிடக்கும் நீர்ப்பாம்பு, நெஞ்சில் கரவுடையோர் தம்மைக் காப்பார், கரவார் கரவிலா நெஞ்சத்தவர்...'
— அதாவது, தம்மிடம் குற்றம் உள்ளவர்கள் பயந்து, பயந்து ஒளிந்து கொள்வர்; குற்றம் எதுவும் செய்யாதவர், தைரியமாக வெளியில் எங்கு வேண்டுமானாலும் சுற்றித் திரிவர்.
ஒரு திருடன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் போலீசுக்கு பயந்து ஒளிந்து கொண்டிருப்பான். எங்கேயாவது காக்கி சட்டை தெரிந்தால், நம்மைத்தான் தேடி வருகின்றனர் என்று எண்ணி, ஒளிந்து கொள்வான்.
வெளியே வரும் போது, சுற்றும் முற்றும் பார்த்து, இருட்டில் பயந்து கொண்டே வருவான். ஏன் என்றால், அவனிடம் குற்ற உணர்வு உள்ளது.
குற்றம் எதுவும் செய்யாதவர் அப்படி பயப்படுவதில்லை; எங்கு வேண்டுமானாலும் போவர், வருவர். பார்ப்பவர்களும், "அவர் ரொம்ப சாது; அவருக்கு கெடுதல் எதுவும் செய்யக் கூடாது...' என்று நினைப்பர். குற்றம் செய்தவனாக இருந்தால், அவனை போலீசுக்குக் காட்டி கொடுப்பர் அல்லது அவர்களே அவனைப் பிடித்து போலீசில் ஒப்படைப்பர். அதனால், மனிதன் குற்றமற்றவனாக வாழ வேண்டும். அப்படியிருந்தால், எந்தவித பயமும் இருக்காது.
விஷமுள்ள பாம்பைக் கண்டால் அடித்து கொன்று விடுவர். அதனால், அது ஒளிந்து, ஒளிந்து வாழ வேண்டியுள்ளது. விஷம் இல்லாத நீர்ப் பாம்பு குளக்கரையில் படுத்து கிடக்கும். "இது நீர்ப் பாம்பு தான்; இதை அடிக்க வேண்டாம்!' என்று போய் விடுவர்; பாம்புக்கு ஆபத்து ஏதுமிருக்காது.
அதே போல பக்தி மார்க்கத்தில் ஈடுபட்டு, கள்ளம் கபடமில்லாத வரைப் பார்த்தால், "அவர் ஒரு சாது; அவருக்கு எந்தவித உபத்திரவமும் செய்யக் கூடாது...' என்று நினைப்பர்.
அதுவே ஒரு திருடன், ரவுடி என்றால் எல்லாரும் சேர்ந்து அவனைப் பிடித்து மொத்து, மொத்தென்று மொத்தி, கட்டி இழுத்துப் போய், போலீசில் ஒப்படைப்பர். அதனால், நல்லவர்களுக்கு எந்த பயமும் இல்லை. அவர்கள் தாராளமாக பயமின்றி கோவில், குளம் என்று போய் கொண்டிருக்கலாம்.
குற்றம் செய்தவர்கள்தான் பயந்து, பயந்து ஒளிய வேண்டும். ஏன் அப்படி இருக்க வேண்டும். நல்லவர்களாகவே நாலு பேர் நடுவில் வரலாமே! அதுவும் அவன் தலைவிதி என்றால், யார் என்ன செய்ய முடியும்?

காயத்ரி மகிமை

"ஓம் பூர்புவஸ்ஸுவ:
தத் ஸவிதுர் வரேண்யம்
பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி
தியோ யோ நஹ் ப்ரசோதயாத்''

- ஐந்து முக தெய்வமான அன்னை காயத்ரியை வணங்க நாம் பயன்படுத்தும் மந்திரம் இது.
<> <> <> <> <> <>
இதன் பொருள் தெரியுமா?
`எல்லா பாவங்களையும், அறியாமையையும் போக்குகிறவரும், வணங்குவதற்குரியவரும், இவ்வுலகத்தைப் படைத்த கடவுளையும், அவரது புகழையும் தியானிப்போமாக. அவர் நம் புத்தியை வழிநடத்துவாராக' என்பதுதான், இதன் பொருள்.

சரி, யார் இந்த காயத்ரி?

வேதங்களின் தாயே காயத்ரி. பசுவின் பாலை விடச் சிறந்த உணவு கிடையாது. அதுபோல காயத்ரி மந்திரத்தை விடச் சிறந்த மந்திரம் வேறில்லை. காயத்ரி மந்திரத்தின் அதிதேவதை சவிதா. விஸ்வாமித்திரரே ரிஷி. அதிகாலைப் பொழுதில் கிழக்கு அல்லது வடக்கு முகமாக அமர்ந்து இந்த மந்திரத்தை ஜெபிக்க வேண்டும். நீராடியபின் ஜெபிப்பது சிறப்பு. முடியாவிட்டால் பல்தேய்த்து கால், கைகளை சுத்தம் செய்துவிட்டு சொல்லத் தொடங்கலாம்.

இந்த மந்திரத்தை தெளிவாகவும், தவறின்றியும் உச்சரிப்பது சிறப்பு. முடியாவிட்டால், இதன் பொருளை மனப்பாடமாக்கிக் கொண்டு தொடர்ந்து சொல்லி வரலாம்.

இந்த மந்திரத்தை தொடர்ந்து ஜெபித்து வந்தால் நம் மனத்தூய்மை பெருகும். மனம், வலிமை பெறும். ஞாபக சக்தி அபரிமிதமாகும்.

காயத்ரி சொல்லும்போது எந்தவொரு இஷ்ட தெய்வத்தையும் மனதில் தியானிக்கலாம். காயத்ரி பெண் தேவதை என்பதால் சக்தி வழிபாட்டுக்குரியதாக பலரும் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால், தெய்வ நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும், நம்பிக்கையோடு இந்த மந்திரத்தை ஜெபித்து வந்தால் நன்மை பல பெறலாம்.

யாவருக்கும் அருள்புரியும் பகவான்!

பல அவதாரங்கள் எடுத்து, பக்தர்களை காத்தார் பகவான்; அதில், ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரமும் ஒன்று. இந்த அவதாரத்தில், அவரது அருள் பெற்றவர்கள் ஏராளம். பகவானுக்கு இப்படி அருள் செய்வதிலேயே ஒரு தனி ஆனந்தம். இது தான் பகவத் குணம். ஒரு சமயம், தீட்சித பத்தினிகளுக்கு உபதேசம் செய்து, அருள் செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணினார்; அதற்கு, சந்தர்ப்பமும் ஏற்பட்டது. யமுனா நதிக்கரையில் கோபர்களுடன் தங்கி இருந்தார். அவர்களுக்கு பசி உண்டாயிற்று; கண்ணனிடம் கூறினர். அதைக் கேட்ட கிருஷ்ணன், "இங்கே அருகாமையில் தீட்சிதர்கள் யாகம் செய்கின்றனர். அங்கே நிறைய போஜன பதார்த்தங்கள் இருக்கும்.

மனம் வேண்டும்!

நல்ல காரியம் செய்ய வேண்டுமானாலும் கூட, அதற்கு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்.
கோவிலுக்குப் போய், சுவாமி தரிசனம் செய்து விட்டு வருவதற்குக் கூட, புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்; அதற்கு மனமும் வேண்டும்.
ஒருவர், கோவிலுக்கு எதிரில் உள்ள கடைக்குப் போய் மூக்குப் பொடி வாங்குகிறார். அப்படியே கோவில் உள்ளே போய், சுவாமி தரிசனம் செய்துவிட்டு வந்தால் புண்ணியம் கிடைக்கும்; ஆனால், அவரோ, கோவில் வாசல் வரை போய், மூக்குப் பொடியை மட்டும் வாங்கி, வீட்டுக்கு வந்து விடுகின்றார்.

தேங்காயும், விநாயகரும்...

மகோற்கடர் என்கிற முனிவராக அவதாரம் செய்த விநாயகர், காசிப முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்தார். ஒருமுறை அவர்கள் ஒரு யாகத்திற்கு புறப்பட்டபோது அசுரன் ஒருவன் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

அஞ்சாத நெஞ்சம்!-ஏப்., 28 - திருநாவுக்கரசர் குருபூஜை!

பயமில்லாதவன் யார் என்றால், ஆன்மிகவாதி தான் என்பதற்கு, உதாரண புருஷராகத் திகழ்ந்தவர் திருநாவுக்கரசர். "நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்...' என்ற தேவாரப் பாடல் ஒலிக்காத நெஞ்சங்களே இல்லை. இந்த பாட்டுக்கு சொந்தக்காரர் இவர். இறைவனை மனதில் நிறுத்தியவன், எமனுக்கு கூட அஞ்ச மாட்டான் என்று அறிவித்தவர். அவரது குருபூஜை, சித்திரை சதய நட்சத்திரத்தில் நடத்தப்படும்.
விழுப்புரம் அருகிலுள்ள திருவாமூரில் வசித்த தீவிர சிவபக்தரான புகழனார் - மாதினியார் தம்பதிக்கு, திலகவதி என்ற மகளும், மருள்நீக்கி என்ற மகனும் பிறந்தனர். இருவருக்கும் வயது இடைவெளி அதிகம்; இதனால், தம்பியை, பிள்ளை போல கருதினார் திலகவதி.
திலகவதிக்கும், அந்நாட்டு படைத் தலைவர் கலிப்பகை யாருக்கும் திருமணம் நிச்சயமானது. நிச்சயதார்த்தத்துக்கு பிறகு நடந்த போரில், அவர் கொல்லப்பட்டார். திலகவதியின் தந்தையும், தாயும் இந்த கவலையிலேயே இறந்து விட்டனர். துக்கம் தாளாத திலகவதியும் இறக்க முடிவெடுத் தார். தனிமையில் விடப்பட்ட மருள்நீக்கி, தனக்காக வாழும்படி சகோதரியிடம் கெஞ்சினார். அதனால், மனம் மாறி, இனி, வேறு யாரையும் மணப்பதில்லை என்ற உறுதியுடன், தம்பியை வளர்த்து வந்தார் திலகவதி.
மருள்நீக்கி சிறப்பாக படித்தார். மதப்பூசல் அதிகமாக இருந்த அந்த நேரத்தில், நாடாண்ட மகேந்திர பல்லவன், மக்களை சமண மதத்தைக் கடைபிடிக்க உத்தரவிட்டான். சமணர்கள் மந்திர, தந்திரங்களில் வல்லவர்கள். மருள்நீக்கியின் கல்வியறிவைக் கேள்விப்பட்டனர். அவரது புத்திசாலித்தனம், சமணத்தை வளர்க்க உதவும் என நம்பினர். தங்கள் மதத்தின் சிறப்பை எடுத்துக் கூறினர். மருள்நீக்கியும் சமணத்தில் இணைந்து, "தேவசேனன்' என்று பெயர் மாற்றிக் கொண்டார். சைவத்தில் இருந்து சமணத்துக்கு மாறியதை, திலகவதி ஒப்புக் கொள்ள மறுத்தார்.
தம்பியை மீண்டும் சைவத்துக்கு மாற்ற அவர் எடுத்த முயற்சி, பலன் அளிக்கவில்லை. இதனால், அவர் தம்பியை விட்டு, அருகிலுள்ள ஊருக்கு போய் விட்டார். சிவனை எண்ணி உள்ளமுருகி பாடி, தன் தம்பி மீண்டும் சைவம் திரும்ப வேண்டினார். ஒருநாள், சிவன், அவரது கனவில் தோன்றி, "<உன் தம்பிக்கு கடும் வயிற்றுவலியைக் கொடுத்து, சைவத்திற்கு திரும்பச் செய்வேன்...' என உறுதியளித்தார்.
அதன்படி, தேவசேனனுக்கு வலி ஏற்பட, சமணர்கள் செய்த மந்திர சிகிச்சை பலன் தரவில்லை. வலி தாளாமல் சகோதரியை தேடி ஓடினார். அவரை, சிவாலயத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார் திலகவதி. கோவிலுக்குள் நுழைந்ததுமே வலி நீங்கியது; உடனே, பல பாடல்களைப் பாடினார். சைவத்துக்கு மாறி, பழைய பெயரையே வைத்துக் கொண்டார்.
இதையறிந்து, மன்னரிடம் முறையிட்டனர் சமணர்கள். "தேவசேனன் வயிற்றுவலி வந்தது போலவும், எங்கள் மந்திரங்களால் குணமாகாதது போலவும், சிவன் கோவிலுக்கு சென்றதும் குணமாகி விட்டது போலவும் நாடகமாடுகிறான். சைவ மதமே சிறந்தது என்று காட்ட முயற்சிக்கிறான்...' என்று புகார் கூறினர்.
அவரை அழைத்து வர உத்தரவிட்டான் மன்னர்.
"நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்...' என்ற பாடலைப் பாடி, "நான் உங்கள் அரசனுக்கு கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. சிவனுக்கு மட்டுமே அடிமை; அங்கு வர முடியாது. இதனால், எனக்கு மரணதண்டனை தந்தாலும் பரவாயில்லை...' என்ற ரீதியில் பாடல் அமைந்தது. கோபமடைந்த அரசன், நேரில் வந்து, அவரை சுண்ணாம்பு காளவாசலில் வைத்து கொல்ல முயன்றான்; காளவாசல் குளிர்ந்து விட்டது. விஷம் கொடுத்தான்; அதுவும், அவரைக் கொல்லவில்லை. கல்லைக் கட்டி கடலில் வீசினான்; அவர் மூழ்கவில்லை. மன்னரே பயந்து போனார். அதன்பின், மன்னரும் சைவத்தை தழுவினான்.
இவரது இனிய பாடல்களால், "நாவுக்கரசர்' என்ற பெயர் இவருக்கு அமைந்தது.
தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள திங்களூர் அப்பூதி அடிகள், நாவுக்கரசரின் புகழைப் கேள்விப்பட்டு, தன் பிள்ளைகளுக்கு பெரிய திருநாவுக்கரசு, சின்ன திருநாவுக்கரசு என்று பெயரிட்டார். மூத்தவனை பாம்பு கடித்த போது, அவனை பிழைக்க வைத்தார் நாவுக்கரசர்.
திருநாவுக்கரசரின் தேவாரம் படித்து, அஞ்சாநெஞ்சம் பெறுவோம்..

தெய்வபலம் கிடைக்க வேண்டுமா?

பகவத் சங்கல்பம் என்பது வேறு; மனித சங்கல்பம் என்பது வேறு. பகவத் சங்கல்பம் என்பது, பகவான் போடும் திட்டம்; அது, அதன்படியே நடந்து விடும். மனித சங்கல்பம் என்பது, மனிதன் மனதால் போடும் திட்டம்; இது, நிறைவேற வேண்டுமானால், தெய்வ பலம் வேண்டும். வெறும் பண பலம், மனித பலம், ஆயுத பலம் எதுவும் இதில் பயன்படாது.
கவுரவர்கள் நூறு பேர்; பாண்டவர்கள் ஐந்து பேர் தான். ஆனாலும், துரியோதனனுக்கு தோல்விதான் ஏற்பட்டது; பாண்டவர்களுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. காரணம், துரியோதனனுக்கு படைபலம் இருந்ததே தவிர, தெய்வ பலம் இல்லை. துரியோதனனுக்கு, பாண்டவர்களிடம் துவேஷமே அதிகம் இருந்தது. அவர்களை எப்படியாவது மட்டம் தட்டி, அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அவன் எண்ணம். ராஜசூய யாகம் செய்ய விரும்பினார் தர்மபுத்திரர். அதற்கு, தெய்வ பலம் முக்கியம் என்பதால், கிருஷ்ணனிடம் அதை நடத்தி வைக்க வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொண்டார்; பகவானும் ஒப்புக் கொண்டார். ராஜசூய யாகம் என்றால், திக் விஜயம் செய்து, எல்லா அரசர்களையும் ஜெயிக்க வேண்டும்.
மற்ற அரசர்களை ஜெயித்து விடலாம் அல்லது அவர்களை தன் வசப்படுத்தி விடலாம்; ஆனால், ஜராசந்தனை ஜெயிப்பது சிரமம். அதனால், இதற்கு பீமன் தான் சரியானவன் என்று எண்ணினார். ஜராசந்தன் என்பவன், இரு உடற்கூறுகள் ஒன்றாக சேர்ந்த உருவம். அவனை வதம் செய்ய என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது கண்ணனுக்கு தெரியும்.
பீமன், ஜராசந்தன் யுத்தம் துவங்கியது. ஜராசந்தனை இரண்டாகக் கிழித்துப் போட்டான் பீமன்; ஆனால், அது ஒன்று சேர்ந்து விட்டது. ஜராசந்தன் எழுந்து வந்து யுத்தம் செய்தான். இப்படி பலமுறை, அவனை பீமன் கிழித்துப் போட்டும் கூட, அவை ஒன்று சேர்ந்து விட்டது. பீமனுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. பக்கத்தில் நின்றிருந்த கிருஷ்ணனை, பரிதாபமாக பார்த்தான். உடனே, ஒரு தருப்பையை எடுத்து, இரண்டாக கிழித்து, தலைப்பை மாற்றி கீழே போட்டான் கிருஷ்ணன். இதை கவனித்த பீமன், புரிந்து கொண்டான். உடனே, ஜராசந்தனை பிடித்து, அவன் கால்களை பிடித்திழுத்து, இரண்டு கூறுகளாக்கி தலைப்பை மாற்றி, கீழே போட்டான். தலைப்பு மாறி கிடந்த ஜராசந்தன் எழுந்து வந்து ஒட்டிக் கொள்ள முடியாமல் மாண்டு போனான். பிறகு, ராஜசூய யாகம் நடந்தது.
எவ்வளவு பலமிருந்தாலும் தெய்வ பலம் அவசியம். அதே போல, ராஜசூய யாகத்தில் யார், யார் என்ன பொறுப்பு வகிக்க வேண்டும் என்பதையும் தீர்மானம் செய்தார் பகவான். துரியோதனனுக்கு பொக்கிஷ சாலை பொறுப்பு; கர்ணனுக்கு தானம் கொடுக்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது.
துர்புத்தியுள்ள துரியோதனன் சந்தோஷப்பட்டான். கர்ணனிடம், தானம் செய்யும் போது, ஒன்றுக்கு பத்தாக அள்ளிவிடு; பொக்கிஷம் காலியாகி விடும்; யாக நடுவில் பொக்கிஷம் காலியானால், தர்மத்துக்கு ஒன்றுமில்லாமல் தர்ம புத்திரர் அவமானப்படுவார்; நாம் சந்தோஷப்படலாம்...' என்றான்; கர்ணனும் சம்மதித்தான். ஆனால், கர்ணன் எவ்வளவுதான் வாரி, வாரிக் கொடுத்தாலும், பொக்கிஷம் நிரம்பிக் கொண்டேயிருந்தது. பொருள் மேலும், மேலும் வந்து குவிந்து கொண்டே இருந்தது. இவர்கள் திட்டம் பலிக்கவில்லை; அவமானப்பட்டனர்.
என்ன காரணம்? துரியோதனன் கையில் தன ரேகை இருக்கிறது; இது பகவானுக்கு தெரியும். பொக்கிஷத்தை அவனிடம் ஒப்படைத்தால், பொக்கிஷம் நிரம்பிக் கொண்டே இருக்கும். அதனால், அதை, அவனிடம் ஒப்படைத்தார். கர்ணனுக்கு தானம் செய்வதில் விருப்பம் அதிகம்; சளைக்கவே மாட்டான்; அள்ளி, அள்ளிக் கொடுப்பான். யாகத்தில் அது தானே முக்கியம். அதனால், தானம் செய்வதை கர்ணனிடம் ஒப்படைத்தார்.
யாகம் நன்றாகவே நடைபெற்று முடிந்தது. துரியோதனனும், கர்ணனும் போட்ட திட்டம் நிறைவேறவில்லை;பகவான் போட்ட திட்டம் தான் நிறைவேறியது. நம்முடைய புத்திக்கு அப்பாற்பட்டது தெய்வ பலம். அந்த பலத்தையே நாட வேண்டும்; மற்றபடி சவடால் பேர் வழிகளை நம்பினால், நடுத்தெருவில் நிற்க வேண்டியது தான்!

தன்னைத்தானே வணங்கும் `மதுரை பிள்ளையார்'

முக்குறுணி விநாயகர் விநாயகரை பல்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு பெயர்கள் இட்டு அழைக்கிறார்கள். அந்த வகையில், மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவிலுக்குள் உள்ளேயே பல பெயர்களில் விநாயகர் வணங்கப்படுகிறார்.

இவர்களில் முக்கியமானவர் முக்குறுணி விநாயகர். இவரே இக்கோவிலில் உருவத்தால் பெரியவர். ஒரு குறுணி என்பது 6 கிலோ.

இந்த விநாயகருக்கு 3 குறுணி, அதாவது 18 கிலோ பச்சரிசி மாவால் ஆன கொழுக்கட்டை விநாயகர் சதுர்த்தி நாளில் படைக்கப்படுகிறது. அதனால், முக்குறுணி என்ற பெயர் இவருக்கு நிலைத்துவிட்டது.

சுத்தம் சோறு போடும் என்பார்கள். அதுபோல `சுத்தம் சுகம் தரும்'

சமையல் பாத்திரங்களும், சாப்பிட பயன்படுத்தும் பாத்திரங்களும் எப்போதும் மிகமிக சுத்தமாக இருக்க வேண்டும். உணவு சுத்தமாக செய்யப்பட வேண்டுமென்றால் அந்த உணவை சாப்பிட பயன்படுத்தும் பாத்திரங்களும் அதைவிட ரொம்ப சுத்தமாக இருக்க வேண்டும்.

சமையல் பாத்திரங்களையும், சாப்பாட்டு பாத்திரங்களையும் தினமும் மொத்தமாக கழுவி எடுப்பது என்பது ஒரு சிரமமான காரியம் தான். சிலருக்கு இதில் அலுப்பே வந்து விடும்.

இதுதான் குடும்பம்; பழகிக் கொண்டு, சகித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

செல்வத்தினுள் சிறந்தது, மக்கள் செல்வம் என்றார் வள்ளுவர். மற்ற செல்வங்களை விட, மக்கள் செல்வம் உயர்ந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. தன் மகன் குழந்தையாக இருந்த போது, அதன் மழலைச் சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்வான்; குழந்தை, பால பருவம் வரும் போது, அது தத்தித் தத்தி நடப்பதைக் கண்டு மகிழ்வான்; பிறகு, அவன் பள்ளி சென்று, படித்து, பரீட்சை எழுதி, பாஸ் செய்ததும் மகிழ்வான். அதே பையன், நல்ல உத்யோகம் கிடைத்து, வேலைக்குப் போய், சம்பளம் வாங்கி வருவதைப் பார்த்து மகிழ்வான். அவனுக்கு ஒரு கல்யாணத்தையும் செய்து வைக்கிறான்.

வருடத்திற்கு ஒருநாள் மட்டுமே திறந்திருக்கும் கண்ணகி கோயில்!

வருடத்திற்கு ஒருநாள் மட்டும், அதுவும், குறிப் பிட்ட நேரம் மட்டுமே திறந்திருக்கும் மங்கலதேவி கண்ணகி கோவில் திருவிழா, வரும், 18ம் தேதி நடை பெறுகிறது.
மாநாய்க்கன் மகளாய் பிறந்து, மாசாத்துவன் மகனான கோவலனை திருமணம் செய்து கொண்ட கண்ணகி, கணவருக்காக சகலத்தையும் இழந்த போதெல்லாம் பொறுமை காத்தவர். ஆனால், கணவரை இழந்ததும், பொங்கி எழுந்து, அதற்கு காரணமான பாண்டிய நாட்டு மன்னர் நெடுஞ்செழியனிடம் நீதி கேட்டவர். தன் கற்பின் சக்தியால், மதுரை நகரையே எரித்தவர். இன்றளவும் களங்கமற்ற பெண்ணொழுக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டாகவும், கற்பின் தெய்வமாகவும், கற்புக்கரசியாகவும் போற்றப்படுபவர்.

காணக் கண்கோடி வேண்டும்! அழகர் வைகை வைபவம்!

காணக் கண்கோடி வேண்டும்! அழகர் வைகை வைபவம்!

மலைகளில் சிறந்தது அழகர்மலை. தன் பக்த கோடிகளுக்கு தீர்த்தம் வழங்கி அருள்வதற்காக, ஏப்., 18 அன்று, மதுரை வைகையாற்றில் இறங்குகிறார் கள்ளழகர். இறைவனைத் தேடி பக்தர்கள் செல்வதும், பக்தனைத் தேடி இறைவன் வருவதும் என்றும் உள்ள கதை.
இறைவனை அடைவதற்காக, ரிஷிகள், தங்கள் உடல், பொருள், ஆவியைத் துறக்க தயாராக இருந்தனர். வால்மீகி போன்ற ரிஷிகள், தங்களைச் சுற்றி, புற்று வளர்வது கூட தெரியாமல், பல்லாண்டுகள் தவமிருந்ததாக புராணங்களில் பார்க்கிறோம். தன்னை அடைய இத்தகைய தியாகம் செய்த அவர்களைச் சந்திப்பதற்காக, இறைவனும், பூமிக்கு வந்ததுண்டு.

இனி என்றும் இன்பமே!

சகோதரர்கள் என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும், தந்தை - மகன் உறவு எப்படி அமைய வேண்டும், தாய்க்கு எவ்வாறு மரியாதை செய்ய வேண்டும், கணவனும், மனைவியும் கருத்தொருமித்து நடந்து கொள்வது எப்படி, கைமாறு கருதாமல் உதவி செய்யும் மனப்பாங்கை பெறும் முறை போன்ற நல்ல விஷயங்களை எல்லாம் ராமபிரானின் வரலாற்றில் அறிந்து கொள்ளலாம்.

பகவான் அருள் கிடைக்க வேண்டுமா?

நமக்கு பலவித சவுகரியங்களை செய்து கொடுத்துள்ளார் பகவான். உணவு, உடை, இடம் எல்லாம் கொடுத்திருக்கிறார். இவைகளை அனுபவிக்க, அவயவங்களையும் தக்கபடி கொடுத்திருக் கிறார்; நாம், அவைகளை அனுபவிக்கிறோம். இதற்காக, நாம் பகவானுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். நன்றி செலுத்துகிறோமா? "இவ்வளவும் நான் சம்பாதித்தது சார்...' என்று, மார் தட்டிக் கொள்கிறோம். பகவானுடைய அருள் இன்றி, நம்மால் எதை சம்பாதிக்க முடியும்; எதை அனுபவிக்க முடியும். இதற்காக, பகவானுக்கு நன்றி செலுத்துவது நம் கடமை.